Inez Latul werd geboren in 1951 en al vroeg manifesteerde zich haar creatieve aanleg voor tekenen en vormgeving, een erfenis van vaders kant. Toen het moment van schoolkeuze kwam, speelde de Academie wel in haar achterhoofd, maar thuis werd dit begrip eerder geassocieerd met spinazie dan met kunst!
Een compromis werd gevonden in een modevakopleiding, alwaar ze haar talenten kon botvieren in de ‘toegepaste’ kunstsector. Ze werkte een aantal jaren in deze sector totdat de werkzaamheden in haar groeiende gezin vroegen om een job, die beter hiermee te combineren viel. Die werd gevonden in onderwijsondersteuning op de mytylschool van het revalidatiecentrum ‘De Trappenberg’. Dankbaar en zwaar werk. Maar ook daar kwam haar creatieve en kunstzinnige inslag goed tot zijn recht.
Lange tijd bleven beeldhouwen en schilderen thuis de incidentele uitlaadklep voor haar scherpe gevoel voor humor en waarneming met vooral oog voor de komische en kolderieke situaties. Getrouwd met de leadgitarist van de band ‘Massada’, speelde muziek en muziekinstrumenten in haar gezin altijd een hoofdrol. Dit thema keert dan ook met grote regelmaat in haar werk terug!
Onderhuids bleef altijd die neiging om haar waarnemingen en gevoelens op het schilderdoek te brengen aanwezig. Daarvoor kwam pas de tijd en de ruimte toen alle kinderen waren ‘uitgevlogen’. Weer begonnen met schilderen, misschien wel als therapie voor het dreigende ‘empty nest syndroom’, vonden haar schilderijen zoveel bijval en aftrek, dat het uitgroeide tot meer. Haar ‘lust en haar leven’, zo laat zich dat het best omschrijven.
Lezers van het dagblad de Telegraaf onderscheidden haar door uit meer dan 700 inzendingen het hare als 6e te nomineren. Op de Bergense Kunstmarkt werd ze een graag geziene kunstenares en vindt haar werk vele liefhebbers. Geen wonder, want met haar scherpe oog voor komieke situaties en fel kleurgebruik met veel rood, verwekken haar schilderijen gevoelens van blijheid. Kortom een schilder om lief te hebben!